Rouw betekent voor mij een steen op mijn maag. Het is een zwaar en drukkend gevoel dat niet zomaar verdwijnt. Zodra ik aan mijn hondje Berrie denk – en dat is bijna altijd – komt het verdriet om zijn verlies weer naar boven.
Mijn maatje moeten afstaan aan de eeuwigheid doet onbeschrijfelijk veel pijn. Hij was zoveel meer dan alleen een hond. Hij was mijn gezelschap, mijn steun en mijn veilige aanwezigheid. Hij hoorde bij mijn dagen, mijn gewoontes en mijn leven. Hij was er zonder dat ik iets hoefde uit te leggen. Nu hij er niet meer is, blijft niet alleen zijn mandje leeg. Er is een leegte ontstaan in mij en om mij heen.
Mijn lijf mist hem ook. Het mist zijn warmte, zijn nabijheid en het vertrouwde gevoel dat hij bij mij was. Rouw leeft daarom niet alleen in mijn gedachten en gevoelens. Ik ervaar haar in mijn hele lichaam: als pijn in mijn buik en mijn rug, als spanning, vermoeidheid en een eindeloze stroom tranen.
Ik denk dat het verlies van Berrie ook een poort heeft geopend naar verdriet dat al langer in mij aanwezig was. Dit verlies staat niet op zichzelf. Het komt bovenop wat er al was: eerder gemis, oude pijn en momenten waarop ik mij alleen of niet gezien heb gevoeld. Alsof zijn overlijden een deur heeft geopend die ik niet meer zomaar kan sluiten.
Misschien raakt juist dit verlies mij zo diep omdat Berrie mij iets gaf wat voor mij heel wezenlijk was: onvoorwaardelijke verbondenheid. Bij hem hoefde ik mij niet sterker voor te doen dan ik was. Hij bleef dichtbij, in mooie én moeilijke tijden. Hij kende mij zonder woorden.
Mijn rouw bestaat uit verdriet en gemis. Uit veel tranen en lichamelijke pijn. Maar in die rouw leeft ook de liefde voor hem voort. Want ik heb zoveel verdriet omdat ik zoveel van hem heb gehouden – en nog steeds van hem houd.
Zoals het kleine hart in het bos: Berrie is niet meer zichtbaar naast mij, maar de liefde die hij achterliet ligt nog altijd op mijn pad. Soms verscholen in de schaduw, soms even aangeraakt door het licht.
Ik hoef hem niet los te laten. Ik mag leren om onze liefde een andere plek te geven. Een plek in mijn hart, in mijn herinneringen en in alles wat hij voor mij is geweest.
Voor altijd mijn maatje.
Voor altijd verbonden.
