Over Dierbare Herinneringen

Mijn missie is om mensen die afscheid hebben moeten nemen van een geliefd huisdier liefdevol te begeleiden in de eerste periode van hun rouw. Het is een maatje. Een vriend-vriendin. Een gezinslid. Een trouwe metgezel die jarenlang deel uitmaakte van het dagelijks leven. Wanneer dat dier overlijdt door ziekte, een ongeluk of euthanasie, blijft er vaak een enorme leegte achter. Juist in de eerste weken na het afscheid voelen veel mensen zich alleen in hun verdriet.

Hij beheerde mijn agenda.

Berrie kwam in mijn leven op een zondag in mei. Hij is geboren op 22 april 2013 in Arnhem. Zijn moeder was een Yorkshire Terrier en zijn vader een Shi Tsu. Een klein donker gekleurd hondje die bij de eerste kennismaking direct op mijn duim begon te sabbelen. De band was gelegd. Met 8 weken oud kwam hij bij ons wonen. De eerste 6 weken mee naar mijn werk in de mand op de fiets. Op kantoor stond een grote ruime bench waar hij in kon slapen en de rest van de dag als hij wakker was lag hij aan een touw. Dit touw reikte precies tot de deur en hij had veel bewegingsruimte maar kon niet weg. Collega’s kwamen langs om met hem te knuffelen en hij had het reuze naar zijn zin. Geen dag was hij alleen, geen uur was hij alleen de eerste weken. Langzaam opbouwen om even alleen te zijn.

Toen hij 5 maanden oud was kreeg hij een ongeluk. Tijdens het uitlaten zag hij iets aan de overkant en ondanks dat hij aan de riem zat, dreigde hij de straat op te lopen. Mijn partner kon hem nog net wegtrekken van de weg, maar een busje reed over zijn staart en door de ruk aan de riem had hij een breuk in zijn schouderblad. Zijn staart werd voor twee kootjes geamputeerd en zijn poot kreeg een spalk en moest 9 weken in het gips.

Het was een heftige hersteltijd waarin hij al die tijd door mij gedragen werd en altijd in mijn buurt was. Hierdoor werd onze band nog sterker. We waren al begonnen met de trainingen op de hondenschool en zo goed en zo kwaad als het ging trainde we een beetje door.

Toen hij weer hersteld was, gelukkig voor 100%, hebben we nog 3.5 jaar met elkaar getraind. Elke week naar de hondenschool, aquility training, wat hij prachtig vond en speurtraining. Berrie was niet een echte speurhond, maar hij leerde weer dat hij een neus had die hij goed kon gebruiken. We waren maatjes en konden geluidloos met elkaar communiceren.

Al die jaren dat we samen waren ging hij ook echt altijd mee. Naar restaurants, naar hotels, met de boot, in de auto, maar ons vakantiehuisje, mee naar de douche naar de toilet, noem maar op. Mocht Berrie een cafe of hotel niet in dan gingen we daar niet naar toe.

Hij beheerde mijn agenda, met bed en rusttijden, mijn wandelmomenten. Echt in alles hield ik rekening met hem en hij leerde mij rust nemen en structuur behouden. Hij loste mijn eenzaamheid op als ik alleen was. Ik was nooit alleen met hem in de buurt.

Hij is en was mijn grootste vriend die onvoorwaardelijk van mij hield. Hij kende geen boosheid of afwijzing. Hij luisterde naar mijn muziek, piano en handpan, hij hield van mijn accordeon. Of het nu wel of niet goed was hij bleef. Als het goed ging lag hij er ontspannen bij en als ik een foute toon aansloeg op de handpan keek hij even op. Dan wist ik dat het anders moest.

Hij heeft mij veel geleerd over onvoorwaardelijke liefde en leven in het moment. Hij was er toen ik ziek werd en dat is best lang geweest. We lagen iedere middag samen op de bank om te rusten, hij eiste dat min of meer van mij. En maar goed ook anders was ik doorgedenderd.

Tot de dag kwam die ik al vreesde toen hij voor het eerst bij ons kwam. Plotseling werd hij ziek en een week later kwam de conclusie van de dierenarts dat hij niet meer beter kon worden.

Ik heb me staande gehouden in de week en hij is in mijn armen gestorven. Ik wilde hem absoluut niet laten lijden, liever ik dan hij. Maar wat mis ik hem. Mijn hele lijf is in de rouw. Verstandelijk kan ik het goed begrijpen en er was geen andere optie, maar lichamelijk lukt het niet. Foto’s kan ik niet bekijken, zijn naam kan ik amper uitspreken zonder dat ik moet huilen. Als ik in bed lig voel ik de hele nacht of ik hem voel. Hij mocht altijd mee in bed. Als ik wakker word dan voel ik eerst waar hij is. Als ik ga douchen mis ik hem op de douchemat of dat hij in zijn mandje in de slaapkamer ligt. Als ik de auto in stap dan mis ik zijn aanwezigheid op de achterbank. Bij mijn ouders tijdens de mantelzorg. Als ik ook maar een stap zette dan was hij daar.. als mijn schaduw. Een prettige schaduw.

Ik moest, ja ik moest een manier zoeken om hem te voelen en bij me te weten. Dat was de muziek. Als ik piano speel of handpan dan is hij bij mij. Dan ligt hij bij mij. Zo heb ik de eerste week na zijn overlijden een muziekstuk geschreven voor de piano en de handpan en dit opgenomen. Elke dag speel ik dit nummer of luister het af als ik niet thuis ben en hem mis. Dan haal ik hem even terug als naar een foto kijken nog te moeilijk is.

Ik laat hem niet los, maar geef hem een nieuwe plek. Via de muziek, via zijn assteen of urn die met mij gaat.

We hebben hem gecremeerd en zijn as zit in een mooi rood hart. Ook is van een deel van zijn as een ashart gemaakt met bladgoud. Zo groot dat ik in het mijn had kan houden en hij overal mee naartoe genomen kan worden.

Van binnen is het verdriet nog iedere dag aanwezig. Ik geloof niet dat de liefde voor Berrie ooit minder zal worden. Wel weet ik dat het verdriet langzaam plaats zal maken voor een warme herinnering, zodat ik met een glimlach aan hem kan denken, terwijl hij altijd een plek in mijn hart houdt.